محفل ساکت غم خوردن نیست

                               حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست

                                اضطراب و هوس و دیدن و نادیدن نیست

                                      زندگی جنبش جاری شدن است

                          از تماشاگه آغاز حیات تا بدان جا که خدا می داند

نگاهم کرد پنداشتم دوستم دارد.

 نگاهم کرد در نگاهش هزاران شوق عشق را خواندم.

 نگاهم کرد دل به او بستم.

 نگاهم کرد اما بعدها فهمیدم فقط نگاه میکرد...!

شايد يه کسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه!!

 مطمِئن باش يکي شبها بخاطر تو تو دريايي از اشک ميخوابه!!

ولي تو اونو نميبيني؟؟

 شايدم هيچ وقت نبيني

چقدر سخته وقتي پشتت بهشه، دونه‌هاي اشك گونه‌هاتو

خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوزم دوسش داري

چقدر سخته گل آروزهاتو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار

تو خودت بشكني و اون وقت آرام زير لب بگي.

گل من باغچه نو مبارك

خدایا تو را می پرستم و تنها تو را دوست دارم

  خدایا به من قدرتی عطا کن که بتوانم

  آن باشم که تو می خواهی .

 خدایا تو را در بی کسیهایم به چشم دل

  نظاره گر بوده ام ، چگونه باید تو را بخوانم؟

  خود نمی دانم.

 خدایا این تویی که همه ی وجودم را به

 تو تقدیم می کنم .

دلم خیلی گرفته..دیگه هیچ چیز و هیچ کس نمی تونه

 دلمو شاد کنه نمی دونم از چی بگم یا اصلا به کی بگم

باز اشک ...این دوست جون جونیه چشمهام اومد ...

حسودیم میشه به چشمهام

که دوست خوبی چون اشک داره

دلم گرفته ..تا دلت بخواد غم دارم وهزار تا اندوه نگفته

هیچ کس درکم نمی کنه....

خودمو توی یه بیابونه بی آب وعلف تنها ی تنها می بینم

مثل یه پرنده شدم که تو قفس تنهایی زندونی شده

حس اون ماهی رو دارم که توی تنگ بلور محبوس شده

مثل اون گلی شدم که گلبرگهاش پژمرده شدن

حس شاپرکی رودارم که بی بال و پر شدم

مثل اون عاشقی شدم که چاره ای جز سوختن وساختن نداره

نمی دونم تا کی محکوم به نفس کشیدن هستم

ای کاش می دونستم تا کی باید این زندگیه تکراری رو تحمل کنم

..........................دیگه نمی تونم.........................

خسته شدم ....از همه چیز ...از همه حتی خودم

خدایا این دل تنگ من و این یاد تو

این دو چشمان پر از اشک و دل پر سوز من

این قلم این یاور شبهای من!

قدرتی ده ای لایزال بی نظیر

هستیم ز آلودگیها پاک کن

همچو بارانی که شوید خاکها

آشنایم کن به شبنم های پاک!

قدرتی ده ای خدای لایزال تا که بنویسم، نانوشته های پاک .... پاک

آنقدر فراموشم کرده اند که خودم هم خودم را فراموش کردم

عاشق انست که از داغ تمنا سوزد

همچو خورشید به یک داغ سراپا سوزد

شعله اش سرد شود فاخته گردد شررش

هر که در ارزوی ان قد رعنا سوزد

خبر از گرمی این راه قدمکاه بود

سالکی را که سر از ابله ما سوزد

دل ز تر دامنی نفس شود زاهل جحیم

روش هیزم تر نیست که تنها سوزد

نتواند که گذشت از سر یک قطره چه سود

که به لب تشنگی ما دل دریا سوزد

گاه در جامه فانوس هم اتش گیرد

عجبی نیست اگر شیشه ز صهبا سوزد

هیزم گلخن حسن تو هم ان دل نشود

که مدام از غم نا کامی دنیا سوزد

کرم ایزدی اش باز نسوزد در حشر

اگر امروز عاشق از غم فردا سوزد

کلیم کاشانی

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد.

زیبایی عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ریختن.

عشق خیالی ست که اگه به واقعیت برسه دیگه طعم شیرینشو از دست می ده.

عشق یه کویره که عاشق تشنه با رویای سراب معشوق قدم به جلو میذاره.

عشق راه ناهمواریه که وقتی ازش گذشتی و تمام سختیا رو پشت سر گذاشتی می رسی به جایی که اصلا تصور نمی کردی آخرش این باشه مثل کسی که از کوهی بالا می ره به امید اینکه ببینه پشت اون کوه چیه؟لذتش فقط امید و رویای رسیدن به اون بالاست وقتی رسیدی می بینی هیچی پشت کوه نبوده و نیست ناامید و خسته می شینی به این همه راهی که اومدی فکر می کنی. البته اگه بین راه سقوط نکنی.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق امید به رسیدن و ترس از نرسیدنه.

زندانی زندان دقایق نشد

وقتی که مرا از دل خود می رانی

 یعنی که تو هیچ وقت عاشق نشدی

زرد است که لبریز حقایق شده است

 تلخ است که با درد موافق شده است 

 عاشق نشدی وگرنه می فهمیدی

 پاییز بهاریست که عاشق شده است

غم و اندوه اگر هم روزي ، مثل باران باريد
يا دل شيشه اي ات ،از لب پنجره عشق زمين خورد و شکست
با نگاهت به خدا، چتر شادي وا کن
و بگو با دل خود، که خدا هست ؛ خدا هست ...
او هماني ست که در تارترين لحظه شب
راه نوراني اميد نشانم مي داد ...
ماه من! غصه اگر هست بگو تا باشد
معني خوشبختي ، بودن اندوه است
اين همه غصه و غم ، اين همه شادي و شور
چه بخواهي و چه نه! ميوه يک باغند
همه را با هم و با عشق بچين...
ولي از ياد مبر !
پشت هر کوه بلند، سبزه زاري ست پر از ياد خدا
و در آن باز کسي مي خواند که خدا هست
خدا هست ...
و چرا غصه چرا ؟

!